Τὴν Κυριακὴ τῶν Ἀγίων Πατέρων τῆς ἐν Νικαίᾳ Ἑβδόμης Οἰκουμενικῆς Συνόδου διαβάζεται ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ ἀπὸ τὸτρίτο κεφάλαιο τῆς πρὸς Τίτον ἐπιστολῆς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.
Ὁ Τίτος ἦταν συνεργάτης τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Μετὰ ἀπὸτὴν ἀποφυλάκισή του ἀπὸ τὰ πρῶτα δεσμά, ὁ ἀπόστολος πέρασε ἀπὸτὴν Κρήτη καὶ ἄφησε ἐκεῖ τὸν Τίτο, προκειμένου νὰ ὁλοκληρώσει τὸἔργο του. Ἐπειδὴ οἱ κάτοικοι τοῦ νησιοῦ δὲν ἦσαν ὑπάκουοι, τὸ ἔργο
τοῦ Τίτου ἦταν δύσκολο. Οὐσιαστικὰ ὅμως ὁ ἀπόστολος εἶχε σκοπὸ νὰστηρίξει τὸ κῦρος τοῦ Τίτου καὶ νὰ καταπολεμήσει κάποιους αἱρετικούς.
Ἡ περικοπὴ ἀρχίζει μὲ τὴν ἐπισήμανση τοῦ ἀποστόλου ὅτι ὁλόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀξιόπιστος. Πόση ἐπικαιρότητα ἔχει αὐτὴ ἡἐπισήμανση! Σήμερα, ποὺ βιώνουμε τὴν κρίση θεσμῶν, τὴν
ἀβεβαιότητα καὶ τὴν ἀγωνία γιὰ τὸ μέλλον παγκοσμίως καὶ κλονίζεται ἡ ἐμπιστοσύνη μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, κυριαρχεῖ δὲ ἡ καχυποψία,
σήμερα ὡς φάρος ἐλπίδος, ὡς ἡλιαχτίδα, ποὺ διαλύει τὰ σκοτάδια, προβάλλει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.
Εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀναγεννᾶ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ μένει αἰώνια, ποὺ δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸν δέσει. Εἶναι σὰν δίκοπο μαχαίρι, ποὺ κόβει, διεισδύει, εἰσχωρεῖ στὰ μύχια τῆς ὕπαρξής μας. Ἔχει δύναμη μεγάλη. Ὁ Κύριος, στὴν παραβολὴ τοῦ σπορέως, παρομοιάζει τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ μὲ σπόρο. Ὁ σπόρος ἔχει τὴ δύναμη ἀκόμη καὶπέτρες νὰ σπάζει. Ἔχει μέσα του τὴν ἐνέργεια. Μπορεῖ νὰκαρποφορήσει ἀκόμη καὶ μετὰ ἀπὸ αἰῶνες, ἐὰν τὸν σπείρομε, ὅπως ἀποδείχθηκε μὲ πείραμα, ποὺ ἔγινε πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια.
Αὐτὸν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ θέλει ὁ ἀπόστολος νὰ τὸν κηρύττει ὁ Τίτος μὲ κῦρος καὶ βεβαιότητα. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ὁ ἀπόστολός μας καθιερώνει τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, τὸ δόγμα˙ τὸ δόγμα, ποὺ μᾶς σώζει καὶ ἀσφαλίζει ἀπὸ τὸ νὰ παρεκκλίνουμε. Τὸ δόγμα, καὶ μάλιστα τὸ ὀρθόδοξο δόγμα, ποὺ ἔμεινε ἀμετάβλητο καὶ ἀκέραιο, ὅπως μᾶς τὸ
παρέδωσαν οἱ ἅγιοι Πατέρες, εἶναι ὁ ὁδοδείκτης˙ αὐτὸς ποὺ μᾶς δείχνει τί νὰ πιστεύουμε καὶ πῶς νὰ ζοῦμε. Ἂν οἱ ὀρθόδοξες κοινωνίες δὲν χρεωκόπησαν ἀκόμη, αὐτὸ ὀφείλεται κυρίως στὴν ὀρθόδοξη Παράδοση, ποὺ τηρεῖται ἀνόθευτη.
Ἡ σωστὴ διέξοδος τῆς πίστεως εἶναι τὰ καλὰ ἔργα. Οἱ πιστοὶἄνθρωποι δὲν κυνηγοῦν τὶς εὐκαιρίες τῆς ἀγαθοεργίας˙ τὶς δημιουργοῦν. Δὲν τὶς ἀκολουθοῦν, ἀλλὰ πρωτοστατοῦν. Ὁ πιστὸς
βλέπει σὲ κάθε ἄνθρωπο τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Βλέπει τὸν ἀδελφό του˙βλέπει τὸν Κύριό του. Εὐεργετεῖ, γιατί πιστεύει στὸν μεγάλο Εὐεργέτη˙
Αὐτὸν ποὺ εὐεργέτησε τὸ ἀνθρώπινο γένος˙ ποὺ ἔγινε ἄνθρωπος, γιὰνὰ σώσει καὶ ἐξυψώσει τὸν ἄνθρωπο. Οἱ χορδὲς τῆς καρδιᾶς του εἶναι εὐαίσθητες μπροστὰ στὸν πόνο καὶ στὴν ἀνάγκη τοῦ ἄλλου.
Ἀλλὰ κάποιοι, ποὺ δὲν ἀγαθοεργοῦν, βρίσκουν ἀνάπαυση σὲ ἀνόητες συζητήσεις, σὲ φιλονικίες νομικίστικες, ποὺ δὲν ὠφελοῦν.
Ὅλοι αὐτοὶ ματαιοπονοῦν.
Ὅταν, λοιπόν, ὁ διάβολος δὲν μπορεῖ νὰ καταστρέψει τὴν ἀλήθεια, τί κάνει; Προσπαθεῖ νὰ τὴ διαστρέψει. Ἔτσι δημιουργοῦνται οἱ αἱρέσεις. Ἔτσι γεννιέται ὁ αἱρετικός: Ἔχει κατάλοιπα τοῦ παλιοῦ του ἑαυτοῦ, τὴν ἀλαζονεία καὶ τὸ ὑπερφίαλο τοῦ χαρακτήρα του.
Νομίζει πὼς εἶναι ἀνώτερος ἀπ’ ὅσα θέσπισαν οἱ Πατέρες μὲ αἷμα καὶθυσίες˙ μὲ τὸν κάλαμό τους καὶ μὲ τὶς ἀποφάσεις τους στὶς Συνόδους.
Διαστρέφει τὸ κείμενο τῆς Γραφῆς καὶ μὲ τὸν “ὀρθὸ νοῦ” νομίζει ὅτι μπορεῖ νὰ ἑρμηνεύει τὴ Γραφή˙ χωρὶς τὸν φωτισμὸ τοῦ Θεοῦ. Ὅλοι αὐτοὶ εἶναι ἐπικίνδυνοι. Εἶναι οἱ ἄγριοι λύκοι, ποὺ ἔλεγε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴ σύναξη τῆς Μιλήτου. Αὐτοὶ οἱ λύκοι δὲν λυποῦνται τὸ ποίμνιο. Τὸ κατασπαράσσουν. Εἶναι δὲ ἐριστικοὶ καὶ προκλητικοί.
Τί γίνεται, ὅμως, ὅταν ἡ ἔρις, ἡ φιλονικία, γίνεται αἵρεση καὶ ὁ
ἐριστικὸς αἱρετικός; Τί συνιστᾶ ὁ ἀπόστολος; Μετὰ ἀπὸ τὴν πρώτη καὶ
τὴ δεύτερη συμβουλὴ νὰ τὸν παρατήσει˙ νὰ τὸν ἀποφεύγει. Μὰ πῶς;
Θὰ τὸν ἀφήσουμε στὴν πλάνη καὶ στὴν αἵρεση; Ὁ ἀπόστολος ἐπισημαίνει ὅτι ὁ αἱρετικὸς εἶναι πλέον διεστραμμένος καὶ ὄχι μόνον.
Δὲν ἔχει καμία δικαιολογία καὶ αὐτοκτονεῖ˙ καταδικάζει τὸν ἑαυτό του.
Παρόμοια λέγει καὶ ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης στὴ δεύτερη ἐπιστολή του˙ ὅτι αὐτὸν ποὺ δὲν ἔχει τὴν ὀρθὴ διδασκαλία, νὰ μὴ τὸν δεχόμαστε στὸ σπίτι καὶ οὔτε νὰ τὸν χαιρετᾶμε. Ὅποιος τὸν χαιρετᾶ γίνεται συμμέτοχος στὶς πονηρές τοῦ αἱρετικοῦ πράξεις.
Σήμερα, ἀγαπητοί μου, ποὺ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ τὴ μνήμη τῶν Ἀγίων Πατέρων τῆς Ἑβδόμης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὀφείλουμε
νὰ ἀναλογισθοῦμε τὴν εὐθύνη ποὺ ἔχουμε ὅλοι˙ νὰ διαφυλάξουμε τὴν πίστη μας ἀπὸ τὶς ποικίλες αἱρέσεις. Εἶναι τόσο πολλές, ὥστε χρειάζεται νὰ ἐπαγρυπνοῦμε. Ὅπου ὁ καθένας εἶναι ταγμένος, ἔχει καὶτὴν εὐθύνη του, μεγάλη ἢ μικρή.
Οἱ αἱρετικοὶ εἶναι οἱ προβατόσχημοι λύκοι. Ἀπέξω φοροῦν τὴν προβιὰ τοῦ προβάτου, ἀλλὰ ἀπὸ μέσα εἶναι λύκοι ἐπικίνδυνοι.
Καθῆκον μας νὰ τοὺς ἀφαιροῦμε τὴν προβιὰ καὶ νὰ τοὺς ἀποκαλύπτομε τί εἶναι στὴν πραγματικότητα. Καθῆκον μας νὰ τοὺς ἀντιμετωπίζομε μὲγνώση καὶ ζῆλο, ἀλλ’ ὄχι χωρὶς ἐπίγνωση. Χρειαζόμαστε τὴν
πνευματικὴ σφενδόνα. Μελετᾶμε τὴ Γραφὴ καὶ μὲ τὴ γνώση τῆς Γραφῆς ἐκδιώκουμε τοὺς αἱρετικούς. Τοὺς πλανεμένους τοὺς ἐπαναφέρουμε. Ἀλλ’ ὅσους ἐμμένουν στὴν πλάνη καὶ τὴ διακηρύσσουν
χωρὶς ντροπὴ τοὺς ἀφήνουμε νὰ μένουν ἐκεῖ προσκολλημένοι.
Ἀμετανόητοι, ἰσχυρογνώμονες καὶ ἀμετάπειστοι, δὲν θέλουν ν’ ἀκούσουν τὸν λόγο τῆς ἀλήθειας. Μόνοι τους ἐπέλεξαν νὰ μείνουν ἐκτὸς τῆς μάνδρας τοῦ Χριστοῦ καὶ εἶναι ἕτοιμοι νὰ εἰσβάλουν καὶ νὰ σκορπίσουν τὰ πρόβατα. Εἶναι ἤδη ἀφορισμένοι. Τί εἶναι ὁ ἀφορισμός;
Ὅ,τι καὶ τὸ πιστοποιητικὸ θανάτου γιὰ τὸν νεκρό.
Ἀλλ’ ἐμεῖς ποὺ ἔχουμε τὸν ποιμένα τῶν ψυχῶν μας, τὸν μέγα, ἂς τὸν παρακαλοῦμε νὰ μᾶς ἀναζωογονεῖ μὲ τὸ δικό του ὕδωρ καὶ νὰ μᾶς τρέφει στὸ χλοερὸ λιβάδι τῆς Γραφῆς˙ τῆς Γραφῆς ποὺ ἔχει τὸν λόγο τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς σωτηρίας μας.
Ἀμήν.
Κάντε εγγραφή στο Νewsletter μας και μείνετε ενημερωμένοι με όλες τις νέες καθημερινές ειδήσεις, στα εισερχόμενα σας!
- Το amyntaionews.gr ανά τακτά χρονικά διαστήματα στέλνει ενημερωτικά email σε αναγνώστες, που το έχουν επιλέξει.Τα newsletter μπορεί να καταλήξουν στο spam folder, οπότε παρακαλούμε να ελέγχετε τακτικά ότι δεν αποθηκεύονται εκεί.
